Rondom Maastricht ligt een welbekend gangenstelsel met een omvang van enkele honderden kilometers. In dit stelsel is eeuwenlang mergel gewonnen voor de bouw van bovengrondse steden. Vandaag de dag zijn deze gangen volledig verlaten.

Na even zoeken in het bos vond ik een smalle ingang. Hier kon ik mezelf precies tussendoor zo'n twee meter naar beneden laten zakken. Daarna volgde nog een iets grotere, maar evengoed krappe doorgang, en toen was ik binnen.

Eenmaal binnen vielen direct de enorm hoge gangen op. In elke richting die je keek liepen weer nieuwe routes: een daadwerkelijk doolhof. Wat deze locatie extra bijzonder maakte, was dat er leuke tekeningen, complete teksten en gedichten op de muren te vinden waren. Erg leuk om te zien.

Na een tijdje lopen had ik het gevoel dat ik steeds dieper de groeve in ging, maar niets bleek minder waar. Ineens lag daar een glimmend stukje tape dat ik zelf had achtergelaten als routeaanduiding! Omdat ik blijkbaar een rondje had gelopen, besloot ik mijn recente weg terug te volgen en de tape weer mee te nemen. Zo voorkom ik dat ik in de war raak met mijn eigen markeringen (ik neem mijn markeringen bovendien altijd netjes weer mee op de terugweg).

Gaandeweg kwam ik ook een gat tegen waardoor ik het bos boven me kon zien. Vanaf de plek waar ik stond, zal het zo'n vier meter naar de oppervlakte zijn geweest. Qua werkelijke diepte zat ik dus helemaal niet zo diep. Ondanks dat heb je onder de grond natuurlijk totaal geen bereik, en zou je hier zonder goede lichtbronnen alsnog een enorm probleem hebben.

Al met al was dit een prachtig avontuur om mee te maken. Vooral de indrukwekkende hoogte en immense grootte van deze groeve zullen me nog lang bijblijven!