Na een tijdje gezocht te hebben naar deze verlaten ijzermijn, had ik dan een mogelijke ingang gevonden. Ik wist echter niet zeker of dit de goede ingang was, dus had ik nog met wat mensen gesproken. Na wat heen en weer ge-app kwam ik erachter dat ik wel degelijk een mijningang te pakken had, maar dat de ingang waar ik naar zocht er recht tegenover aan de andere kant van de weg lag.

Toen ik eenmaal was binnengekomen, was het een lang stuk lopen door een rechte tunnel. Aan het eind kwam ik een wagen met rubberen banden tegen. Nadat ik hier wat foto's had gemaakt, ben ik verdergegaan.

Toen ik verder liep en door een kleine opening kroop, steeg de CO2 snel. Bij het zien hiervan besloot ik even af te wachten tot hoe hoog deze zou stijgen, om zo te bepalen of ik terug moest gaan of niet. Uiteindelijk bleef de CO2 hangen rond de 7.500 tot 9.000 ppm. De meter zou pas in alarm slaan bij 10.000. Oftewel: het was een hoge waarde, maar voor tijdelijk kon het nog net.

Nadat ik vanaf daar weer verder was gelopen, kwam ik sporen met nog werkende wissels tegen, plus enkele mijnkarretjes. Verder stuitte ik nog op een kruispunt met een soort kantoortje waar het jaar 1939 in was gezet. Al flink oud dus!